Things ... Errrr.. Nothing to be shared!

Yeah! Jujur, aku baru sudah menangis! Yeay! Errr.. Kenapakah?? Alah, biasalah.. Bila dah lama sangat pendam kan?

Well, actually, aku jadi pemendam semula sejak few months before Ramadhan.. Sebab aku rasa tak ada benda untuk aku ceritakan.. Dan aku sangat confident yang aku boleh handle everything.. But at the end, aku rasa sangat tertekan..

Before Ramadhan, aku dah start gaduh-gaduh dengan that person dah.. Tapi tak expect pula benda akan getting worse dan end macam tu je kan.. Rasanya banyak kali dah aku state kat sini.. So, aku pun meneruskanlah perjalanan hidup yang konon-kononnya boleh hidup tanpa dia.. Honestly, yeah, memang boleh.. Tapi sampai satu tahap, aku rasa... Boleh tak nak kata, I NEED HER! Tapi Cha, kau kena realize.. Benda ni jadi semua sebab kau.. So, kau kena la terima hakikat yang kau dah merosakkan segalanya.. Kan? So, pandai-pandailah kau hidup sendiri..

Previous post, aku ada kata aku tak boleh nak cerita yang aku bermasalah dengan siapa kan selama ni? So, today, aku rasa, aku dah sedia nak cerita everything.. KALAU pun dia baca, aku nak diorang tahu yang aku sangat terasa dengan apa yang diorang buat.. Beb, kalau ada benda tak puas hati, face to face.. Aku memang takkan buka mulut selagi korang tak buka mulut.. Sebab aku tahu, kalau aku tanya apa masalah between us, korang mesti akan kata, NOTHING.. 

Basically, aku tak ingat sangat apa yang berlaku, semuanya berlaku dengan pantas.. Seriously, terlalu pantas.. Cuma yang aku ingat, bila korang suddenly ignore aku.. Buat macam aku tak exist depan kauorang.. And, bila korang bagi alasan yang pelik-pelik bila aku ajak naik kereta dengan aku, aku mula rasa something wrong somewhere.. Honestly, apa sebabnya? Sebab aku kata aku malas nak menunggu lama? Kalau tunggu lama sikit, aku masam muka? Tapi lama ke aku buat macam tu? Tak kan? Still, aku berusaha nak jaga friendship kita.. Walaupun aku tak rasa yang hubungan tu takkan tahan lama.. Mungkin, lepas kita habis belajar, masing-masing sibuk dengan hal masing-masing.. Dah tak ada masa nak contact each other.. Atau mungkin juga ada antara kita yang akan bawa diri.. But still, aku nak, at least friendship tu kukuh sampai kita konvo sama-sama nanti..

Seriously aku tak faham dan tak tahu kenapa.. Dan tak tahu sebab apa kau orang jauhkan diri dari aku.. Jujur.. Paling menyakitkan, masa jamuan raya JKE hari tu.. Tak seorang pun dari korang yang ajak aku join bergambar.. Korang perasan? Tak kan? Tapi aku perasan.. Tak percaya? Buka balik gambar-gambar korang.. Ada gambar aku? Correction.. Gambar kita bersama.. Mungkinlah.. Bagi korang, aku ni siapa je.. Tak perlu pun masuk dalam kotak kenangan korang nanti.. Mungkin.. Kan?

Lagi terasa bila korang tiba-tiba move tempat duduk dalam kelas.. Suddenly! Nampak sangat yang kauorang nak jauhkan diri dari aku.. Tapi aku cuba think postitif la.. Aku ingat, dak Reen pernah kata, dia mengantuk kalau tak nampak apa yang tertulis kat whiteboard.. Okey, tapi kenapa tak move ke depan? Kenapa move kat workbench lain? So, macam weird kat situ.. Tapi aku cuba lagi tahan.. Mungkin ada sebab lain.. Mungkinlah.. Kan?

Sungguh.. Aku menangis hari ni.. Sebab kauorang.. Sebab apa? Sebab aku dah plan something untuk kauorang.. Tapi bila benda jadi gini, aku jadi tak tentu hala.. Rasa lost sangat! Sungguh! Lost sangat!  Tapi Alhamdulillah.. Allah Maha Kaya.. Dia uji aku dengan ujian.. At the same time, Dia bagi aku kekuatan untuk aku tanganinya.. Biarpun air mata ni mengalir.. Tapi aku tahu, aku boleh.. 

Apa pun, aku minta maaf kalau ada salah silap aku sepanjang kita berkawan.. Terima kasih untuk segalanya.. Terima kasih :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

by Khazinatul Asrar

by Khazinatul Asrar
Copy dari .::Fiqh Wanita::.